یک مترجم

درباره ایران پس از دی‌ماه و جنگ | گفت‌وگوی شهرام اتفاق، محمد مالجو و سعید آجرلو (۰ )

۰۵/۳/۰۹ •

از دید من، این گفت‌و‌گو، یکی از بهترین‌ها در حوزه بررسی وضعیت کنونی کشور، در بازه زمانی پس از جنگ و در زمان آتش ‌بس از منظر جامعه‌شناسی سیاسی است. سه دیدگاه گوناگون در این نشست حضور دارند که می‌توان گفت سه سرگروه را نمایندگی می‌کنند. در آینده، رویدادهای آتی به خوبی و روشنی ادعاها و تحلیل‌های افراد را مشخص خواهد کرد.

نوشته های اخیر

Ghadeer Nabizade’s Comments on the Article “Iran’s New Oil Weapon” (۰)

۰۵/۳/۰۳ •

This article makes important and largely valid arguments, and its framing avoids the common trap of simplistic narratives. Instead, it focuses on the structural vulnerability of the global energy system. Its central argument is difficult to dismiss: Iran has demonstrated that even a maritime order backed by global superpowers cannot fully guarantee the uninterrupted flow of energy through the Persian Gulf and the Strait of Hormuz.

کیش و مات در ایران (۰)

۰۵/۳/۰۳ •

سخت است زمانی را به یاد بیاوریم که ایالات متحده در یک منازعه، شکستی کامل متحمل شده باشد؛ عقب‌نشینی‌ای چنان تعیین‌کننده که زیان راهبردی آن نه قابل جبران باشد و نه قابل نادیده گرفتن. شکست‌های فاجعه‌بار در پرل هاربر، فیلیپین و سراسر اقیانوس آرام غربی در ماه‌های نخست جنگ جهانی دوم، در نهایت جبران شدند. شکست‌ها در ویتنام و افغانستان پرهزینه بودند، اما چون دور از میدان‌های اصلی رقابت جهانی رخ دادند، آسیب ماندگاری به جایگاه کلی آمریکا در جهان وارد نکردند. شکست اولیه در عراق نیز با تغییر راهبرد تا حدی تعدیل شد؛ تغییری که نهایتاً عراقی نسبتاً باثبات و غیرتهدیدکننده برای همسایگانش بر جای گذاشت و سلطه آمریکا در منطقه را حفظ کرد.

کتاب به منزلۀ خوراکِ آشغال (۱)

۹۳/۸/۰۸ •

به نظرم آمد بنویسم که اگر «کتاب» را «خوراک» بدانیم می‌توانیم بگوییم که مردم از کتاب تغذیه می‌کنند. به همین نسبت اگر از محتوای خوب و شسته‌رفته بهره‌مند شوند خوراکِ خوب دارند و اگر محتوایی نامناسب در اختیارشان قرار گیرد می‌توان گفت «آشغال‌خور» می‌شوند. حال، گاه محتوای کتاب بدردنخور و بیخود است و گاه ارائه [...]

عقب نشینی، مقاومت و اصل عملِ متقابل Reciprocity (۰)

۹۳/۷/۲۴ •

هرگاه در برابر فرد،گروه یا غیره از حرف و موضع حق خود کوتاه بیاییم موجب نخواهد شد که طرف مقابل راضی شود و از پیشرَوی کوتاه بیاید بلکه او مصمم‌تر خواهد شد تا ما را وادار به پذیرش موردی دیگر کند. همچنین، در وهله‌های دوم و سوم و … کوتاه‌آمدن‌ها در همان سطح باقی نخواهد [...]

ساغریسازان، میراث شهریِ نیمه‌جان (۶)

۸۹/۸/۱۲ •

روزی که به همراه یکی از بزرگ‌ترها از ساغریسازان می‌گذشتم و در باره بافت آن و آسفالت و چاله‌های آن با هم سخن می‌گفتیم، دوستم گفت که در قدیم ساغریسازان سنگ‌فرش بوده است. البته من چنین چیزی را نه دیده بودم و نه شنیده بودم. اما به نظرم نکتة جالبی بود. امروزه واقعا من نمی‌دانم که اگر قرار باشد کسی را با بافت قدیم شهر رشت (به عنوان نمونه‌ای از گیلان) آشنا کنیم چه باید کرد؟ فارغ از این موضوع خود رشتی‌ها هم با این موضوع بیگانه شده‌اند. دیگر ساخت‌وسازها و پلان‌ها بویی از گیلان و سنت ویژه این منطقه ندارند. به نظرم دست‌کم در یک مساحت کوچکی از شهر باید کاری کرد که بافت قدیمی را حفظ کرد و از آن می‌توان به عنوان مرکز جذب گردشگر و همچنین بازار سنتی استفاده کرد.

گفتمان گذری – ۱ (۱)

۸۸/۱۰/۳۰ •

از میدان ولی‌عصر به سوی چهارراه طالقانی و رستوران کوبایی می‌رفتم. کمی عقب‌‌تر از چند تازه جوان بودم و تا چند ثانبه‌ای که از آنان پیشی بگیرم این‌ها را شنیدم: - آخه، آدم بابا مامان‌اش میمیره، آخرش دو سال عزاداری می‌کنه! اونوقت این‌ها ۱۴۰۰ ساله که دارن عذاداری می‌کنن. آخه خود امام حسین راضیه؟ و [...]

دردسرهایی از جنس فرهیختگی (۱)

۸۸/۱۰/۲۶ •

نویسندگان از خوانندگان‌شان توقع زیادی دارند. در میان آن‌ها کسانی هستند که پس از اهدای نسخه‌ای از کتاب‌شان به شما تلفن می‌زنند ببینند به چه صفحه‌ای رسیده‌اید، کِی کتاب را تمام می‌کنید، و از همه مهم‌تر، کِی نقد مفصل هوشمندانه و منصفانه‌ای بر آن می‌نویسید. از این موارد استثنایی که بگذریم، جماعت نویسنده هر بار [...]

دردسر وبلاگ‌نویسی (۷)

۸۸/۷/۲۵ •

زبان‌آموزانی که به موسسه‌های آموزش زبان انگلیسی می‌روند معمولا اشکالات فراوانی در نوشتار یا همان Writing دارند. به همین در طول سال‌های تدریس به این نتیجه رسیدم که از آن ها بخواهم وبلاگی درست کنند و موضوع‌هایی را که من از آنان می‌خواهم و هر چیزی که خودشان دوست دارند در آن‌جا بنویسند تا از یک سو همکلاسی‌ها و دیگر شاگردان من هم ببینند و نظر بدهند و هم این‌که من هم آن را روی اینترنت بخوانم و نه دستی. البته مزیت دیگری هم دارد و آن اینکه با دنیای وبلاگ نویسی و اینترنت هم آشنا می‌شوند. اما در یکی از این موارد پیشامد جالبی روی داد.

امیر زمانی‌فر (۱۷)

۸۸/۷/۱۸ •

هرچه به دنبال عنوان برای این پست گشتم، عنوانی بهتر از نام خود امیر نیافتم. شاید این نوشته خیلی طولانی باشد، اما ارزش خواندن دارد. به یاد دوست خوب و به یاد ماندنی‌ام، امیر زمانی‌فر که من او را نه با نام رادیو فردا و نه سبز‌ها که با دوستی و نوع خاص اخلاق و سخن‌گفتن‌اش به یاد دارم.

گفتمانِ گفت‌و‌گو (۸)

۸۸/۷/۰۷ •

در صندلی پشت ماشین نشسته بودم. میان دو نفر. یک خانم که سمت چپ من نشسته بود و آقایی که سمت راست من نشسته بود. آن جوان سمت راستی داشت دفتری را می‌خواند که نوشته‌هایی به یک زبان خارجی بود. انگار به کلاس آموزشی آن زبان می‌رفت. از او پرسیدم: